રાખનાં રમકડાં
મહેશે અત્યારે સાવ ટૂંકો નિકર જ માત્ર પહેરેલ હતો. અને એ નિકરમાંથી બહાર નીકળતા મથતી વેગીલી એવી યુવાની સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. તેના સાવ ખુલ્લા શરીરની આવી હાલત નરી આંખે જોતાં તો શાંતુની આંખો ફાટી રહી. આવું ફાટ કાટ થતું કુંવારૂં જોબન જોતાં શાંતુ તો પાણી પાણી થઇ ગઇ હતી. આવા દ્રશ્ય જોવા માત્રથી તેના અંગો ભીનાં ભીનાં થઇ ગયા. ત્યારે મહેશ તો હજીપણ ગાઢ નિંદ્રામાં પડ્યો હતો. એટલે પછી એક ઊંડો શ્વાસ ભરી, શાંતુએ તેનો બીજા હાથ મહેશની ભરાવદાર છાતી પર ધીમે ધીમે ફેરવતાં ધીમેથી બોલી: “મહેશ…. એય મહેશ, આમ જા તો ખરો… કેટલા વાગ્યા છે તેની તને ખબર છે…? ”
મીઠી મીઠી ઊંઘમાં સપનાની સંગે ઊંઘી રહેલા મહેશને કંઇક સ્પર્શાનુભવે ઊંઘમાંથી સફાળો બેઠો કરી દીધો. માંડ માંડ તેણે તેની આંખો ખોલી એ સાથે તો… જેનું સ્મરણને રટણ રાતભર કરતો હતો તે શાંતુને પાસે જ બેઠેલી જોઇ. થયું કે આ સપનું તો નથી ને ? પરંતુ ના, એ સપનું ન હતું. ખરે જ તેના માથા પાસે શાંતુ બેઠી હતી… ને મુસ્કુરાતી હતી. ખરેખર તે અત્યારે સૌદર્યની સીતારાદેવી જેવી દેખાતી હતી. પરંતુ કોણ જાણે શાંતુને હસતી જોઇ મહેશે તેની નજર ફેરવી લીધી.
ત્યાં તો…. એ સાથે જ તેની નજર તેના પોતાના શરીર પર સ્થિર થઇ ને ચોંટી જ ગઇ. પોતાની હાલત, પોતાની સ્થિતિ એક સ્ત્રીની સામે જોઇ જતા અત્યારે તેને પરસેવો વળી ગયો. તે ડઘાઇ ગયો, ગભરાઇ ગયો. અત્યારે તેની હાલત એવી થઇ હતી કે જો કાપો તો તેના શરીરમાંથી એક ટીપું પણ લોહી ન નીકળે. શું કરવું…. હવે ?
કંઇ ન સૂજતા તેણે તેના બન્ને હાથના પંજા પહોળા કરી નિકરને જાણે સંતાડી દઇને પછી સાવ સંકોચાઇ જઇ ટૂંટિયું વાળીને નીચે નજર રાખી સુનમુન બેસી રહ્યો. અત્યારે તે સાચે જ ખૂબ ખૂબ ગભરાઇ ગયો હતો. આવા ગભરાટથી તેના શ્વાસ ખૂબ વધ્યાને પછી ચકળવકળ પૂતળાની જેમ શાંતુને તે બસ જોતો રહ્યો. જોતો જ રહ્યો.
“આમાં તારે ગભરાવાની જરૂર નથી મહેશ…” મહેશની સ્થિતિ પારખી જઇ હવે શાંતુ બોલી: “બધે જ બધે એકલા રહેતા છોકરા રાતના તો આમ જ આવું ટૂંકુ પહેરીને સૂઈ જતા હોય છે, એમાં શું થયું ? અને હા, હું તને પારકી લાગું છું ? મારાથી વળી શરમ કેવી અને સાચું કહું:“મારાથી તું શરમાઇશ એ તો બિલકુલ નહીં જ ચાલે હા…! મારી સામે તારે તો બધી જ શરમ છોડી દેવી પડશે. શું કામ ? ખબર છે તને…? હું તારી ભાભી છું. ભાભી અને દિયરને તો અરસપરસ એકબીજાને સ્પર્શ કરવાની અને એક જ પથારીમાં ઊંઘવાની પણ છૂટ હોય છે. જો આવું બધું તું કરે તો મને ખૂબ ગમશે, જો, મારી સામે જો… અત્યારે હું નાહીને સીધી જ તારી પાસે આવી છું. અને શરીર ઢાકવા પૂરતો મેં સાવ આછો એવો ગાઉન જ પહેર્યો છે. હવે તું કયાં પારકો છે.. આમાં વળી શરમાવાનું શું હોય ….? અને બીજું, બહુ સતવાદી ન થવાય, સમજ્યો ? તે દિવસે નાહીને મેં માત્ર ટુવાલ જ વિંટાળેલ હતો ત્યારે તો તું મારી છાતીને ટીકી ટીકીને જાઇ રહ્યો હતો. મને બધી જ ખબર છે મહેશ. એટલે તો કહું છું કે જા આ ઘરમાં મોજથી રહેવું હોય તો તારે તારી શરમ એકબાજુ મૂકવી પડશે…” આટલું કહી શાંતુએ મહેશના ગાલ પર વહાલથી આંગળા ફેરવ્યા. એટલું જ નહીં પરંતુ શાંતુએ તેનો ચહેરો ધીમે ધીમે કરતા મહેશના ચહેરા તરફ આગળ વધાર્યો અને મહેશ હજી તો કંઇ સમજે… કંઇ બોલે તે પહેલાં તો તેણે તેના ભરાવદાર હોઠ મહેશના હોઠ સાથે ભીડી જ દીધા.
આજે ઉઠતાવેંત અચાનક જ સપનામાં પણ ન વિચાર્યું હોય તેવું અચાનક આવું થતાં થોડીવાર તો મહેશ ખૂબ જ ડઘાઇ ગયો હતો. તેના શ્વાસોશ્વાસથી છાતી ફુલવા લાગી, મોઢું અર્ધુ ખુલ્લું રહી જતા તેમાંથી જાણે વરાળ બહાર નીકળવા લાગી અને કોમળ એવા અંગમાં કોઇ અનેરી એવી ખેંચતાણ થતાં તે વધુને વધુ તંગ થવા માંડયું. આવું બધું થવાથી હવે બીજા કોઇ રસ્તો ન સુજતા મહેશે તેની આંખો દબાણપૂર્વક જોરથી બંધ કરી દીધી. બંધ આંખો હોવા છતાં હજી પણ તેની સામે શાંતુનાં મસ્ત મસ્ત ખીલેલા અને પાતળા એવા ગાઉનમાંથી બહાર નીકળવા થનગનતા બન્ને ભારે સ્તન ધીમે ધીમે મોટા મોટા દેખાવા લાગ્યા.
થોડીવાર પછી જયારે મહેશે તેની આંખો ડરતા ડરતા સાવ ધીમે ધીમે ખોલીને જાયું તો તેના માથા પાસે જ બેઠેલી શાંતુ અત્યારે હવે જાવામાં આવી નહી. એટલે હવે તેના શ્વાસ માંડ સરખા થયા. પછી તો માત્ર સાવ ટૂંકો નિકર જ પહેરેલી હાલતમાં ઝડપથી તે બાથરૂમમાં ઘૂસી ગયો. કારણ કે હવે તો નિકરની હાલત પણ ખૂબ જ ખરાબ થવાની હતી.
(ક્રમશઃ)
